Professor Tak stuurde mij een persbericht m.b.t. de kwestie van de door Wolfsen zijns inziens ten onrechte geïncasseerde ‘dubbele woonlastenvergoeding’ en het gedrag van Wolfsen jegens de pers. Ik neem dit persbericht in deze post integraal op. Het bevat de wetsteksten m.b.t. de regeling waaruit inderdaad moeilijk een andere conclusie kan worden getrokken dan dat de uitkering aan Wolfsen ten onrechte heeft plaatsgevonden:
PERSBERICHT
Omdat ik mij ernstige zorgen maak over de persvrijheid heb ik besloten dit persbericht uit te doen gaan.
Aanleiding is dat, zoals bekend, in het kader van de discussie over de z.g. ‘dubbele woonlastenvergoeding’ van de Burgemeester van Utrecht, de heer Wolfsen, eerst de gehele oplage van een krant uit de handel is genomen en nu van een andere krant de betreffende journalist is overgeplaatst. De lauwe reacties in de media doen bij mij het vermoeden rijzen, dat niet de juiste feiten van deze ernstige kwesties bekend zijn. Ik acht het dan ook mijn plicht deze hierbij bekend te maken.Anders dan nu wordt gesuggereerd door het AD, ben ik géén bron van de berichtgeving over deze kwestie. Ik ben door twee journalisten onafhankelijk van elkaar benaderd voor deskundigenoordeel over door hen aangereikte feiten. Ik heb die feiten getoetst aan de regelingen en daarover mijn oordeel gegeven. Zelf heb ik de heer Wolfsen nooit ontmoet en na de diskwalificaties van mijn persoon (‘charlatan’) en werk (‘juridische quatch’) hoop ik hem ook nimmer te ontmoeten. Hetzelfde geldt voor de heer Bonjer van het AD, de door hem ten onrechte in bescherming genomen hoofdredacteur van het UN, de heer Kalmann, alsmede de door de heer Bonjer in eigen huis ingeschakelde journalisten die door hem met een onderzoek in deze kwestie werden belast. Zij allen hebben bijgedragen aan een bepaalde beeldvorming van mijn persoon en werk die ik als beschadigend heb ervaren, zonder dat een van dezen, zo min als de heer Wolfsen, ooit contact met mij heeft gezocht ter verificatie of bestrijding van mijn argumenten, hoewel ze daarover een negatief beeld hebben opgeroepen. Blijkbaar geldt de bescherming van integriteit en imago enkel voor bestuurders, niet voor wetenschappers.
Voor alle duidelijkheid: mijn oordeel is door geen enkele collega bestreden.Mijn bevindingen zijn overigens zeer ernstig. Met medewerking van het departement van Binnenlandse Zaken blijkt op steeds grotere schaal misbruik te worden gemaakt van een reiskostenregeling ter bestrijding van dubbele woonlasten.
Die regeling is voor de burgemeesters neergelegd in het Rechtspositiebesluit Burgemeesters (artikel 31) en in de Regeling rechtspositie burgemeesters (artikelen 3 en 4). Zij komt er kort gezegd op neer, dat nieuw benoemde burgemeesters, zolang zij niet beschikken over woonruimte in hun nieuwe standplaats (ook geen tijdelijke!), zij vergoeding krijgen voor reiskosten, en als zij moeten overnachten, zo nodig een hotel of pension. (Deze toestand mag overigens volgens de gemeentewet maximaal 1 jaar duren).
Voor alle duidelijkheid: artikel 31 lid 2 Rechtspositiebesluit luidt letterlijk:
“2. Indien de burgemeester na benoeming nog niet over woonruimte in de gemeente beschikt, heeft hij ten laste van de gemeente aanspraak op een vergoeding van reis- en pensionkosten”.
En in een brief van 7 januari 2009 bericht de loco-burgemeester namens het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Utrecht aan de heer A. Wolfsen onder meer:
“De toelichting bij dit laatstgenoemde artikel luidt – voor zover van belang – als volgt:
‘Dit artikel regelt de reis- en pensionkosten die de burgemeester maakt indien deze na benoeming nog niet over – al dan niet tijdelijke – woonruimte in de gemeente beschikt” (einde citaat).Met deze tekst en toelichting van de wet is derhalve iedere ‘pensionkostenregeling’ voor tijdelijke woonruimte, zoals tijdelijke huur, onverenigbaar.
Daarnaast kunnen de burgemeesters wel nog tijdens de daadwerkelijke verhuizing, die echter maximaal 4 maanden mag duren, naast “direct uit de verhuis voortvloeiende kosten” (zoals transportkosten van de boedel, kosten van in- en uitpakken van breekbare zaken) een vergoeding krijgen voor “kosten in verband met dubbele woonlasten” tot maximaal € 272,27 per maand.
Hoewel de wet (art. 66 lid 3 Gemeentewet) verbiedt dat een burgemeester buiten hetgeen hem bij of krachtens de wet is toegekend, als burgemeester inkomsten (in welke vorm ook) ten laste van de gemeente geniet, stimuleert de Minister van Binnenlandse Zaken niet alleen het misbruik van deze regeling, maar heeft zij aangekondigd deze nog uit te breiden ter bestrijding van de dubbele-woonlastenproblematiek en zo nodig langer dan een jaar te doen duren.
Uitdrukkelijk opmerking hierbij verdient hierbij, dat deze regeling niet alleen geldt voor burgemeesters, maar soortgelijk ook voor de Commissarissen der Koningin (c.q. Gouverneur), en (van belang sinds de ‘dualiseringswet’, waarbij het optreden van ‘professionals’ is geïntroduceerd) de Gedeputeerden en de Wethouders. Dus voor alle topbestuurders van provincies en gemeenten.
Omdat uit brieven van het ministerie blijkt, dat de Minister zich deze strekking van de regelingen zeer wel bewust is, heb ik haar op 16 april 2009 mijn bevreemding kenbaar gemaakt en om een toelichting gevraagd. Tot op heden heb ik evenwel geen inhoudelijke reactie ontvangen.
Prof. A.Q.C. Tak
