Ik heb het even geprobeerd. ‘Verkeerd in goede staat’ gegoogeld. Dat levert 204.000 hits op. Met ‘verkeert in goede staat’ scoor je er nog maar 183.000. Dat komt dus nooit meer goed. Taalfouten, ik maak ze zelf ook regelmatig. En omdat taalgebruik mijn werk is vind ik (is dat nog steeds zonder ‘t’?) dat ik erop (mag ‘er op’ ook?) moet letten (de twijfel slaat steeds vaker toe). Een hele nare lelijkerd vind ik: ‘Ik besef me’. Vanochtend tijdens het wakker worden hoorde ik hoe Mieke van der Weij in de Tros Nieuwsshow Lars Duursma (‘voormalig wereldkampioen debatteren en oprichter van debat- en communicatiebureau Debatrix’) erop betrapte, waarna ze hem corrigeerde (goed zo, Mieke!). Lars was uitgenodigd vanwege de verschijning van zijn boek Ik krijg altijd gelijk (‘Ga je in debat met iemand, doe dat dan vooral niet eerlijk. Gelijk krijgen, dat is waar het om gaat, ook al heb je het niet. Hoe je dat bereikt? Door geen drog- of cirkelredenering te schuwen.’)
De Tros Nieuwsshow vind ik een van de leukste informatieve radioprogramma’s van de publieke omroep (het is een wonder dat het nog niet om zeep is geholpen door de een of andere halfgare ‘netcoördinator’, want het duurt maar liefst tweeënhalf uur en één enkele gast komt soms wel 10 minuten aan het woord zonder te worden onderbroken door een jingle of een of ander muzikaal intermezzo). En Mieke van der Weij en Peter de Bie zijn het gezelligste presentatorenduo van Nederland.
‘Ik krijg altijd gelijk’ is uitgegeven door Dutch Filmworks, ISBN 978-90-8510-489-6. Co-auteurs zijn Judith ten Bosch en Take Ligteringen. Ook lezers van van NRC Next hebben bij de totstandkoming een rol gespeeld. Te koop voor 12,95. Het lijkt me wel een hebbeding; een soort handleiding voor hoe je kunt manipuleren met taal. Niet alleen nuttig als je met allerlei trucs je gelijk wilt halen ook wanneer je het helemaal niet hebt. Maar ook om drog- en cirkelredeneringen van anderen beter te kunnen identificeren. Lars Duursma merkte terecht op dat de belangrijkste technieken al zo’n 2000 jaar bekend zijn, lees er Aristoteles maar op na. Maar wie doet dat nog? Het onderwerp is ook actueel natuurlijk in het licht van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, waar de Nieuwsshow Willem Post voor had uitgenodigd.
Amerikadeskundige Willem Post denkt dat Obama alleen kans maakt met Clinton als running mate, voor het winnen van de hearts and minds van Middle America. Iets dergelijks heb ik dacht ik ook Charles Groenhuijsen onlangs horen zeggen. De VS zijn natuurlijk stukken rechtser dan Nederland. Daarom geldt de uitspraak van Barack dat hij met alle tegenstanders de dialoog wil aangaan - ook met bijvoorbeeld een Ahmedinedjad van Iran – in de VS in brede kring als een blunder, terwijl ik het alleen maar kan zien als het enige valide uitgangspunt van een buitenlands beleid dat niet bij voorbaat tot mislukken is gedoemd. Hoe dan ook, het uiten van intelligente standpunten kan Barack de kop kosten. Hij zal heel wat sluwe bagger over zich heen krijgen de komende maanden, dat kun je wel aan de Republikeinen overlaten.
De vraag is of hij inderdaad moet kiezen voor een knieval op dit front. Want enerzijds heb je inderdaad Middle America, de ‘Archie Bunker democraten’ etcetera, maar vergeet het enorme arsenaal aan nooit-stemmers niet, die misschien nu wél gaan stemmen op iemand die radicaal lijkt te kiezen voor échte verandering (‘change’ … ‘yes we can!’). Met het oog op die laatste groep (hoe groot was die ook alweer en hoe ziet die er precies uit, dat ga ik eens uitzoeken) is het misschien niet zo handig om de Clintons erbij te halen. Dat wordt dus een lastige afweging voor Obama. En los van het reguliere verkiezingsproces zijn er hoogstwaarschijnlijk nog andere (duistere) krachten in de VS die zich weleens zouden kunnen manifesteren om te voorkomen dat een niet blanke Amerikaan (en dan ook nog een ‘liberal’) het schopt tot president. Het worden spannende maanden.
